Ebül’ula Mardin

Ebül’ula Mardin (d. 9 Ağustos 1881, İşkodra, Arnavutluk-ö. 13 Ocak 1957, İstanbul)

Osmanlı Devleti’nin son, Türkiye’nin ilk hukukçularındandır. Mezun olduğu İstanbul Üniversitesi’nde hayatı boyunca öğretim üyeliği yapmış ve Medeni Hukuk alanında ordinaryüs profesör olmuştur.

9 Ağustos 1881’de babasının görev yaptığı İşkodra’da dünyaya geldi. Babası, Mardin kadısı Ömer Şevki Efendi’nin oğlu Yusuf Sıtkı Efendi, annesi Behice Hanım’dır.

Evde özel öğrenim gördükten sonra İstanbul Hukuk Mektebi’ne devam etti ve okulu 1903’te bitirdi. II. Meşrutiyet’in ilanı üzerinde 1908’de Eşref Edip ile birlikte Sırat-ı Müstakim adlı haftalık dergiyi çıkarmaya başladı. Mehmet Akif’in fikir babası olduğu bu dergide İslam Birliği düşüncesini savundu. 1912’de Sırat-ı Müstakim’den ayrıldı, Kelime-i Tayyibe adlı dini dergiyi çıkarmaya başladı.

Üniversite eğitimini tamamladıktan sonra öğretim görevlisi olarak aynı üniversitede görev yapmaya başlayan Ebül’ula, 1914-1919 yıllarında Niğde, 1920’de Mardin mebusu olarak Osmanlı Mebusan Meclisi’nde bulundu. 1923’te kadıların yetiştirilmesi için açılan ‘Medresetül Kuzzat’ta ders verdi. 1925 yılında İstanbul barosuna kaydoldu.

1951’de Medeni Hukuk alanında ordinaryüs profesör unvanıyla İstanbul Üniversitesi’nden emekli oldu. Hukuk alanında 17 eser yazdı.

Cenazesi, istanbul Üsküdar’da bulunan Karacaahmet mezarlığına defnedilmiştir.

Eserleri
Fecr’i Aynı Haklar
Borçlar Hukuku
Miras Hukuku
Ölünceye Kadar Bakma Mukavelesi
Medeni Hukuk Cephesinden Ahmet Cevdet Paşa
Toprak Hukuku
Kat Mülkiyeti
Huzur Dersleri
Kelime-i Tayyibe
İlmiye Salmamesi
Çeşitli Konferans, Kroki, Makaleler
Umumi Zabıtlar
Şahsın Hukuku
Mezhep
Miras
Aslı Aynı Haklar
Aile Hukuku Ve Nişanlanma
İslam Ekonomisinin Temel İlkeleri