Şeyh Galip

Galib Mehmed Esad Dede veya tanınan kısa adıyla Şeyh Galib (d. 1757, İstanbul – ö. 3 Ocak 1798, İstanbul)

1757 yılında İstanbul’da doğdu. 9 Haziran 1791 tarihinde Galata Mevlevihanesi şeyhliğine atandı.

Esed ve Galip mahlaslarıyla yazdığı şiirlerini toplayarak 24 yaşında iken divanını meydana getirdi (1780). Sembolizm benzeri bir tarzın Türk edebiyatındaki öncüsü olmuş, birçok buluşu ve yarattığı mazmunlarla Divan Edebiyatı’nın gelişmesinde büyük bir rol oynamış olmasına rağmen divan şiirinin geleneklerinden de kopmamıştır. Bugün Şeyh Galip’in şiirleri gösterdiği harika sembolizm ve betimlemelerle özellikle Batıda fazlasıyla beğeni toplamaktadır. Şeyh Galip’in eserlerinin en önemli yönlerinden birisi de tasavvufi temellere sahip olmasıdır.

En meşhur beyitlerinden:

Âh mine’l aşkı ve hâlâtihî / Ahraka kalbî bi-harârâtihî
Yani “Âh(lar olsun!) Aşkın elinden ve onun hâllerinden, hararetiyle kalbimi yakıp kavurdu.”

1798’de vefat eden Galib Mehmed Esad Dede, avluda yer alan türbeye defnedildi.