Osman Numan Baranus

Osman Numan Baranus (d.01 Temmuz 1930,Pınarbaşı, Kayseri / ö. 4 Ağustos 2005,İstanbul)

Cemal Paşa’nın maiyet memuru Gazi Bey’in oğlu olarak Kayseri’de dünyaya geldi. İlkokulu Kayseri’nin Pınarbaşı İlkokulu’nda okudu. Lise öğrenimine Ankara’da devam etti. 1970 yılında Ankara İktisadi ve Ticari Bilimler Yüksekokulu’ndan mezun oldu. 1949 yılında ilk şiir kitabı Doğan’ı yayımlandı. İkinci basımı Toygan adıyla yapıldı fakat kitabındaki bir şiir nedeniyle yargılandı. Dört buçuk ay hüküm giydikten sonra aklandı. 1971-1973 yılları arasında Tek Yapraklı Özün adlı bir dergi çıkardı ve yirmi dört sayı devam etti. Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu’nun çeşitli merkezlerinde otuz dokuz yıl çalıştı. 1993 yılında emekli oldu. Emeklilik hayatını İstanbul’da sürdürdü.

Osman Nuri Doğan, yazın dünyasına erken adım atan sanatçılardandır. Osman Numan Baranus, Kasırgaoğlu, Kasırga Onurdal, Osman Gazioğlu, Osman Kemal, Nuri Doğan ve Onur Dolu gibi birçok takma ad kullanmıştır. İlk şiiri “Işığa Doğru” henüz on beş yaşındayken yerel bir gazete olan Kızılırmak’ta basılmıştır. Yazdığı diğer eserler belli aralıklarla; Yayla (1942), Erciyes (1940), Kaynak (1950), Varlık (1954), Pazar Postası (1958), Dost (1960), Dönem (1963), Yordam (1966) ve Türkiye Yazıları (1970) gibi dergilerde yayımlanmıştır. Şiirlerinde özgünlüğü yakalamanın peşinde olduğunu sık sık ifade eden şair hakkında meslektaşı Hüseyin Atabaş “Baranus, kendi şiirinin ‘kendi şiiri’ olması için gayret gösteren özgün bir şairdi.” değerlendirmesini yapmıştır. Onun şiirlerinde sıkça dile getirilen bir konu da okumamak ve okunmamaktır. Özgen Seçkin, Damar (2005) dergisinde şair hakkında bir yazı yazmış ve şunları söylemiştir: “O, toplumsal duyarlılığı önde olan bir şairdi. Yenilikçiydi, dilde özcüydü. Yerel-etnik sözcüklerin hayranıydı ve bu sözcüklerin bir köşede unutulup gitmesine gönlü razı değildi. Yeri geldikçe hep kullandı o sözcükleri. Anlaşılmayacağını bilse bile…” Yazdığı çok sayıda şiir kitabının yanında deneme ve inceleme yazıları da bulunan yazar uzun yıllar yazın hayatına önemli katkılarda bulunmuştur. Edebiyatçılar Derneği ve Türkiye Yazarlar Sendikası üyesiydi.

Uzun süreler Karacaahmet Huzurevi’nde kalan ve prostat kanseri sonucu 75 yaşında yaşamını yitiren Baranus, Ümraniye Mezarlığı’nda toprağa verildi.

ESERLERİ:

Şiir:
Toygan (1945), Sevmek Egemen (1975), Ağrılar Toprağı (1982), Tuzhurmatu (1984), Günberi (1985), Külünk (1990), Apansız Panayır (1990), Alaza Kesen Yürek (1990), Zor Yol (1990), Gebe Gece (1990), Dinago Triosu (1990), Huahualar (1991), Utkulu Kulvar (1991), Haykular ve Beyitler (1991), Bergamot (1991), Geriye Saymak (1991), Yıkanık Irıplar (1991), Kıyıda Horata (1991), Günaydın Soyundan (1991), Tanatımı (1991), Sın Adlı Ulu Yaya (1991).

Deneme:
Anadamar (1984), Okulsuzculuk (1986).

Derleme-İnceleme:
Zihni Hazinedaroğlu / Yaşamı ve Sanatı (1980), Zihni Hazinedaroğlu ve Dört Oyunu (1980).