Lütfi Ömer Akad

Lütfi Ömer Akad (d.02 Eylül 1916, İstanbul – ö.19 Kasım 2011, İstanbul)

Türk sinemasının “Koca Çınar”ı olarak bilinen Akad, 1950’li yıllara değin tiyatrocuların egemenliğinde kalmış olan Türk sinemasının, tiyatrodan bağımsız hale gelmesini sağlayan önemli isimlerden biri olmuştur.

“Sinemacılar Kuşağı”nın ilk temsilcilerinden olan Akad, kendinden önceki sinemacılardan farklı olarak sinemanın kendine özgü dilini ve olanaklarını araştırıp geliştirmiş, imza attığı yapıtlarla kendinden sonra gelen birçok yönetmeni etkilemiş, onlara örnek olmuştur

1948 yılında Vurun Kahpeye ile başladığı yönetmenliğini halk masalları uyarlamalarıyla sürdürmüş, polisiye filmleriyle sinema dilini geliştirmiştir. Ayrıca belgeseller çekip, senaryo yazarlığı yapmıştır. Yazdığı Işıkla Karanlık Arasında adlı deneme otobiyografisi Türk sinemasının başlangıç ve gelişim kesitinin görülebildiği ilginç bir yapıttır. Kitabın ilk bölümü şöyle bitiyor: Bellek denen seksen altı yıllık o tıkış tıkış istiften sinema ile ilgili silinmemiş im’leri ayıklayıp yazmaya çalışacağım. Bunlardan bir sonuç çıkarmak, bir yoruma varmak işim olmayacak. Söyleyebileceğim tek şey şu: “İşte elli yedi yıllık sinema serüvenimin, yaşamımda ışıkla karanlık arasında bıraktığı izlenimler bunlar

Yaşamı
Akad, Halep’ten İstanbul’a göç etmiş bir babayla İzmitli bir annenin oğludur. Sainte Jeanne d’Arc Fransız Okulu ve Galatasaray Lisesi’nde öğrenim gördü. Orta öğrenim yıllarında okul atölyesinde resim, halk evlerinde tiyatro ile yakından ilgilendi ve çalıştı. 1942’de İstanbul Yüksek İktisat ve Ticaret Okulu’nun Maliye Bölümü’nü bitirdi. Yüksek okuldan sonra tarih özel ilgi alanı oldu. Askerliğini tamamladıktan sonra bir süre bankacılık yaptı. 1946’da çeşitli dergilerde sinema ve tiyatro üzerine yazıları yayımlandı. O yıl yeni kurulan Sema Film’de mali danışmanlığın yanı sıra yapım yönetmenliğine de başladı ve kuruluşun ilk filmi olan Unutulan Sır’da çalıştı. 1947’de Lale Film’e, ertesi yıl da Erman Film’e geçti. Burada çalıştığı sırada, yönetmen Seyfi Havaeri’nin Damga adlı filminin eksik kalan bölümlerini çekti. Bu işte gösterdiği başarı üzerine Halide Edip Adıvar’dan uyarlanacak olan Vurun Kahpeye’nin senaryo yazarlığı ve yönetmenliği ona verildi.

Romanın sinemaya uygun yapısından da ustaca yararlanarak hareketli bir sinema diliyle gerçekleştirdiği Vurun Kahpeye (1949), Akad’ın ilk yapıtı olmasına karşın övgüyle karşılandı ve dönemin yüksek gişe geliri sağlayan filmlerinden biri oldu. Akad 1950’de Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin aynı adlı operetinden uyarlanan Lüküs Hayat’ı, ertesi yıl da Tahir ile Zühre ve Arzu ile Kamber filmlerini çekti. Irak’ta, aynı teknik ekip ve aynı oyuncularla gerçekleştirilen bu iki film, Türk sinemasının dış pazara açılma çabasıydı; ancak, bu girişim başarısızlıkla sonuçlandı. Daha sonra Kemal Film’e geçen Akad 1952’de ilk önemli yapıtı olan Kanun Namına’yı çekti.

Kanun Namına’nın Türk sinemasının gelişimi içinde önemli bir yeri vardır. Gerçek bir polisiye olay üzerine kurulan filmde kamera ilk kez tiyatro dekorundan gerçek dünyaya çıkıyor ve film, tiplemesi, çevre seçimi, kamera hareketleri, dinamik kurgusu ve ulaştığı gerçekçilikle o güne değin yapılmış filmlerden farklı bir sonuca ulaşıyordu. Ayhan Işık’ı üne kavuşturan film, Akad’ın baş yapıtlarından biridir.

Akad’ın aynı yıl çektiği İngiliz Kemal Lawrense Karşı adlı film hareketliliğin ötesinde önemli bir özellik taşımıyordu. Gene gerçek bir olaydan yola çıkarak çekilen 1953 yapımı İpsala Cinayeti / Altı Ölü Var ise ustalıklı anlatımına karşın, Kanun Namına ile karşılaştırılıp ağır tempolu bir film olarak eleştirildi. Akad gene 1953 tarihli Katil’in ve Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar’ın ardından 1954’te, Amerikan gangster filmlerinden etkiler taşıyan Öldüren Şehir’i çekti.

Art arda yaptığı birkaç filmden sonra Akad, Yaşar Kemal’in bir öyküsüne dayanan Beyaz Mendil (1955) ile ilk kez köye yöneldi. Konunun ele alınışı ve oyuncu yönetimiyle, gerçekçi bir çalışma olan ve olumlu eleştiriler alan bu yapıtı, Akad’ın çeşitli yapımevleri için çektiği filmleri izledi. Bu dönemin en çok tartışılan filmiyse, Attila İlhan’ın senaryosuyla Akad’ın anlatımının bağdaşamaması yüzünden başarısız olan 1959 yapımı Yalnızlar Rıhtımı’ydı. İstanbul tulumbacıları üzerine ilginç bir film olan Yangın Var’ı (1960) ve gene bir dizi iş filmini Akad’ın en önemli filmlerinden biri sayılan Üç Tekerlekli Bisiklet (1961) izledi. Akad, ilk dönem filmlerindeki gibi bir kent dekoru içinde titiz bir mekan çalışması yaptığı bu filmden sonra bir süre yönetmenlik yapmadı. 1966’ya değin süren bu dönem sırasında çeşitli senaryolar yazdı; aralarında Tanrının Bağışı Orman’ın da (1964) bulunduğu bazı belgesel filmler çekti.

Akad 1966’da, Türk sinemasında yeni bir dönüm noktası oluşturan Hudutların Kanunu’nu çekti. Yılmaz Güney’le birlikte çalıştığı bu filmde Anadolu’nun güneydoğu yöresini ve kaçakçılık konusunu yarı belgesel bir yaklaşımla ele aldı, en küçük ayrıntının bile üzerinde durarak sağlam bir yapı oluşturdu. Ertesi yıl, kan davası temasını işleyen Ana ve düşman iki aşiret içinde gelişen bir aşk öyküsünü anlatan Kızılırmak-Karakoyun’u gerçekleştirdi. Folklorik öğelerin yoğun biçimde yer aldığı bu üç film sonradan Anadolu Üçlemesi olarak adlandırıldı.

Gene 1967 yapımı Kurbanlık Katil, Akad’ın yönetimi ve Yılmaz Güney’in güçlü oyunuyla Türk sinemasının güçlü çalışmalarından biri oldu. Sait Faik’in bir öyküsünden uyarlanan Vesikalı Yarim (1968), Akad’ın kent yaşamı üzerine yaptığı önemli filmlerden biriydi. Bu başarı çizgisi Kader Böyle İstedi’de (1968) sürdü. Daha sonra aralarında Orhan Gencebay’lı ve Zeki Müren’li “şarkıcı filmleri”nin de bulunduğu piyasa filmleri yapan Akad 1972’de, gene Sait Faik’ten uyarladığı, sağlam yapısı ve tema çeşitliliğiyle dikkati çeken Irmak ile, bir katilin öyküsünün psikolojik boyutuyla işlendiği Yaralı Kurt’u gerçekleştirdi. Gökçe Çiçek’te ise (1973) göçebelik ile toprağa yerleşme arasında bocalayan iki Türkmen obasındaki yaşamı anlattı.

Gelin (1973), Düğün (1973) ve Diyet (1974), köyden kente göç sorununu ele alan ve daha başından bir üçleme olarak tasarlanmış yapıtlardı. Gelin ve Düğün, göçle başlayan bir değişimin ve bu değişim içindeki var olma savaşının farklı açılardanişlenmiş öyküleriydi. Bu iki filmin devamı sayılabilecek Diyet ise, büyük kente göç edenlerin sorunlarını işçi kesimindeki yansımalarıyla veriyordu. Düğün, Akad’a 1974 Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde en iyi film ve en iyi yönetmen ödüllerini kazandırdı.

Akad 1975’te Ömer Seyfettin’in Ferman, Pembe İncili Kaftan, Diyet ve Topuz adlı öykülerini televizyon için filmleştirdi. 1979’da Faruk Erem’in anılarından senaryolaştırılan ve gene televizyon için yönettiği dört bölümlük Bir Ceza Avukatının Anıları, 12 Eylül yönetimi tarafından yasaklanması nedeniyle ancak 1989’da yayımlanabildi. Akad son olarak televizyon için, İstanbul üzerine dört bölümlük Dört Mevsim İstanbul (1990) adlı diziyi gerçekleştirdi.

Akad, 1974’ten itibaren İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’ne bağlı Sinema-TV Enstitüsü’nde sinema dili, senaryo, oyun, yönetim dersleri verdi ve öğrenci uygulamalarını yönetti. Bir süre aradan sonra 1990 yılında tekrar Mimar Sinan Üniversitesi Sinema-TV bölümüne döndü. 1997 yılında Üniversitenin açılış töreninde Üniversite senatosu kararı ile Onursal Profesör unvanı aldı.

1999 sonunda (83 yaşında) anılarını yazmak için bilgisayar kullanmayı öğrendi. Işıkla Karanlık Arasında[6] adını verdiği kitabını yazmayı 6 Haziran 2003’te bitirdi. 2004’te İş Bankası Yayınları’ndan ilk baskısı yayımlandı, İletişim Yayınları tarafından 2016 ve 2018’de tekrar yayımlandı.

2003 yılında okuldan ayrıldı. 2007’de roman yazmaya başladı ancak bitirmedi. Yazdığı deneme öykülerden iki tanesi Milliyet Sanat’ta yayımlandı. 19 Kasım 2011 tarihinde, 95 yaşında İstanbul’da öldü.

Etkisi
Kimi zaman ticari kaygıların ağır bastığı filmler yapmış, kimi zaman piyasa koşullarına ayak uyduramadığı için sinemadan uzaklaşmak zorunda kalmış, ama Türk sinemasına kimliğini kazandıran yapıtları ve çığır açan sanatçı kişiliğiyle önemini her zaman korumuştur. Konulara gerçekçi bir yaklaşım, gerçek insan tipleri ve davranışları, sinemaya özgü teknik uygulamalar Türk sinemasına onunla girmiştir. Türk sinemasında “tiyatrocular dönemi”ni izleyen ve o dönemin özelliklerini sürdüren geçiş dönemini sona erdirerek “sinemacılar dönemi”nin başlamasına yol açan da onun ilk yapıtları olmuştur. Akad, 1960’ların ortalarında gerçekleştirdiği yeni bir atılımla, özellikle de Yılmaz Güney’le giriştiği ortak çalışmalarla, onun çizgisini geliştirerek sürdüren Güney’in başlatacağı yeni dönemin de hazırlayıcısı olmuştur.

Ödülleri 
1953 1. Türk Film Festivali, En Başarılı Film, Kanun Namına
1953 1. Türk Film Festivali, En Başarılı Yönetmen, Kanun Namına
1954 Türk Film Dostları Derneği, En Başarılı Yönetmen, Öldüren Şehir
1955 3. Türk Film Festivali, En Başarılı Film, Bulgar Sadık
1955 3. Türk Film Festivali, En Başarılı Yönetmen, Bulgar Sadık
1965 İzmir Enternasyonal Fuarı 1. Film Şenliği, En İyi Film, Üç Tekerlekli Bisiklet
1967 4. Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Dram Filmi Ödülü, Hudutların Kanunu
1968 5. Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Vesikalı Yarim
1972 4. Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Yaralı Kurt
1972 4. Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, Irmak
1973 5. Adana Altın Koza Film Festivali, En İyi Film Ödülü, Gelin
1974 11. Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Film, Düğün
1974 11. Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Yönetmen, Düğün
1983 20. Antalya Altın Portakal Film Festivali Yaşam Boyu Onur Ödülü
1987 6. Uluslararası İstanbul Sinema Günleri Sinema Onur Ödülü
1988 Kültür Bakanlığı “Kültür ve Sanat Büyük Ödülü”
1994 31. Antalya Altın Portakal Film Festivali, Film Yönetmenleri Derneği Onur Ödülü
1997 Türkiye Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü
2001 13. Ankara Film Festivali Aziz Nesin Emek Ödülü
2009 16. Adana Altın Koza Film Festivali Onur Ödülü
2010 Dünya Kitap Ödülleri Onur Ödülü: Işıkla Karanlık Arasında (Lütfi Akad’ın yazdığı kitap)

Filmografisi
Yönettiği Sinema Filmleri
Vurun Kahpeye (1949)
Lüküs Hayat (1950)
Tahir ile Zühre (1951)
Arzu ile Kamber (1951)
Kanun Namına (1952)
İngiliz Kemal Lawrense Karşı (1952)
İpsala Cinayeti / Altı Ölü Var (1953)
Katil (1953)
Çalsın Sazlar Oynasın Kızlar (1953)
Öldüren Şehir (1954)
Bulgar Sadık (1954)
Vahşi Bir Kız Sevdim (1954)
Kardeş Kurşunu (1955)
Görünmeyen Adam İstanbul’da (1955)
Beyaz Mendil (1955)
Meçhul Kadın (1955)
Kalbimin Şarkısı (1955)
Ak Altın (1957)
Kara Talih (1957)
Meyhanecinin Kızı (1958)
Zümrüt (1959)
Ana Kucağı (1959)
Yalnızlar Rıhtımı (1959)
Cilalı İbo’nun Çilesi (1960)
Yangın Var – Eski İstanbul Kabadayıları (1960)
Dişi Kurt (1960)
Sessiz Harp (1961)
Üç Tekerlekli Bisiklet (1962)
Sırat Köprüsü (1966)
Hudutların Kanunu (1967)
Ana (1967)
Kızılırmak-Karakoyun (1967)
Kurbanlık Katil (1967)
Vesikalı Yarim (1968)
Kader Böyle İstedi (1968)
Seninle Ölmek İstiyorum (1969)
Anneler ve Kızları (film, 1971) (1971)
Rüya Gibi (1971)
Bir Teselli Ver (1971)
Mahşere Kadar (1971)
Vahşi Çiçek (1971)
Irmak (1972)
Yaralı Kurt (1972)
Gökçe Çiçek (1973)
Gelin (1973)
Düğün (1973)
Esir Hayat (1974)
Diyet (1974)

Yönettiği Televizyon Filmleri
Ömer Seyfettin Hikayeleri
Topuz (1975, TV filmi)
Ferman (1975, TV filmi)
Pembe İncili Kaftan (1975, TV filmi)
Diyet (1975, TV filmi)
Bir Ceza Avukatının Anıları
Çekiç ve Titreşim (1979, TV filmi) (1989’da gösterildi)
Emekli Başkan (1979, TV filmi) (1989’da gösterildi)
Kuma (1979, TV filmi) (1989’da gösterildi)
Isı (1979, TV filmi) (1989’da gösterildi)
Dört Mevsim İstanbul
1. Bölüm: Doğuş (1990, TV filmi)
2. Bölüm: İstanbul Bir Şarkıdır (1990, TV filmi)
3. Bölüm: İstanbul Bir Özlemdir (1990, TV filmi)
4. Bölüm: İstanbul Bir Kavgadır (1990, TV filmi)

Yönettiği Belgeseller
Tanrının Bağışı: Orman (1964)
Bir Gazetenin Hikayesi (1964)
Unilever (1964)
Ormancılığımızda Dün ve Bugün (1973)
Ormanları Koruma (1973)
Ormanların Ekonomik Değeri (1973)
Orman Yetiştirme, Ağaçlandırma (1973)
Orman-Köy İlişkileri (1973)
Orman Endüstrisi (1973)
Ormanın Ruhsal Sağlıkla İlgisi (1973)

Yazdığı Senaryolar
Vurun Kahpeye (Selahattin Küçük ile) (Halide Edip Adıvar’ın aynı adlı romanından) 1949
Lüküs Hayat (Selahattin Küçük ile) (Cemal Reşit Rey ve Ekrem Reşit Rey kardeşlerin aynı operetinden) 1950
Tahir ile Zühre (Mediha Akad takma adıyla) (Aynı adlı halk hikâyesinden esinlenerek) 1951
Arzu ile Kamber (Mediha Akad takma adıyla) (Aynı adlı halk hikâyesinden esinlenerek) 1951
Kanun Namına (Osman F. Seden ile) 1952
Katil – 1953
Öldüren Şehir (Senaryo: Orhan Hançerlioğlu) (Konu: Lütfi Akad) 1954
Görünmeyen Adam İstanbul’da – 1955
Beyaz Mendil (Eser: Yaşar Kemal) 1955
Ak Altın – 1957
Kara Talih (Cevat Akgönül takma adıyla) 1957
Dağları Delen Ferhat (Yaşar Kemal, Haldun Taner, Halit Refiğ ile) (Yönetmen: Şadan Kâmil) 1957
Meyhanecinin Kızı (Atıf Tengiz takma adıyla) 1958
Yalnızlar Rıhtımı (Eser: Attilâ İlhan – Ali Kaptanoğlu takma adıyla) 1959
Cilalı İbo’nun Çilesi – 1960
Yangın Var (Eski İstanbul Kabadayıları) (Eser: Necip Fazıl Kısakürek) 1960
Avare Mustafa (Memduh Ün ile) (Orhan Kemal’in Deve Kuşu adlı romanından uyarlama) (Yönetmen: Memduh Ün) 1962
Bire On Vardı (Memduh Ün ile) (William Irish’in bir romanından uyarlama) (Yönetmen: Memduh Ün) 1963
Bir Gazetenin Hikâyesi (Belgesel) 1964
Unilever (Belgesel) 1964
Yiğit Yaralı Olur (Yönetmen: Ertem Göreç) 1966
Hazır Efe (Yönetmen: Mehmet Aslan) 1966
Sırat Köprüsü4 Ocak 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. – 1966
Hudutların Kanunu (Konu: Yılmaz Güney) 1967
Ana10 Aralık 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. – 1967
Kızılırmak-Karakoyun (Eser: Nâzım Hikmet Ran – Ercüment Er takma adıyla) 1967
Kurbanlık Katil (Orhan Aksoy takma adıyla) 1967
Kader Böyle İstedi – 1968
Anneler ve Kızları (Konu: Fannie Hurst’ün Imitation of Life adlı romanından) 1971
Bir Teselli Ver – 1971
Irmak – 1972
Gökçe Çiçek (Erol Keskin ile) (Eser: Erol Keskin) 1973
Gelin – 1973
Düğün – 1973
Esir Hayat (Konu: Erol Keskin) 1974
Diyet – 1974
Ağrı Dağı Efsanesi (Duygu Sağıroğlu, Memduh Ün ile) (Eser: Yaşar Kemal) 1975
Topuz (Ömer Seyfettin’in aynı adlı öyküsünden) (TV filmi) 1975
Ferman (Ömer Seyfettin’in aynı adlı öyküsünden) (TV filmi) 1975,
Pembe İncili Kaftan (Ömer Seyfettin’in aynı adlı öyküsünden) (TV filmi) 1975
Diyet (Ömer Seyfettin’in aynı adlı öyküsünden) (TV filmi) 1975
Emekli Başkan (Eser: Faruk Erem) (TV filmi) 1979
Isı (Eser: Faruk Erem) (TV filmi) 1979
Yalnız Efe (Ömer Seyfettin’in aynı adlı öyküsünden) (TV dizisi) (Yönetmen: Kamil Renklidere) 1987
Dört Mevsim İstanbul – 1. Bölüm: Doğuş (TV filmi) 1990
Dört Mevsim İstanbul – 2. Bölüm: İstanbul Bir Şarkıdır (TV filmi) 1990
Dört Mevsim İstanbul – 3. Bölüm: İstanbul Bir Özlemdir (TV filmi) 1990
Dört Mevsim İstanbul – 4. Bölüm: İstanbul Bir Kavgadır (TV filmi) 1990
Filme Çekilmemiş Yazdığı Senaryolar
Adanalı – 1966 (Yılmaz Güney için yazmıştı) [3]
İnce Memed (Yaşar Kemal’in İnce Memed 2 adlı romanından uyarlama) 1970

Kitapları
Yazdıkları
“Işıkla Karanlık Arasında” (deneme otobiyografi), Lütfi Ö. Akad, İş Bankası Yayınları, 2004. ISBN 975-458-561-X
“Kızılırmak Karakoyun” (senaryo, film öyküsü), Lütfi Ö. Akad, Güney Vakfı Yayınları, 2004
Tiyatro ve Diğer Sanatlar, Türk Tiyatrosu dergisi, 1 Şubat 1948, Yıl 19, Sayı 21220 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Evin Üstündeki Bulut, Türk Tiyatrosu dergisi, 1 Mart 1948, Yıl 19, Sayı 21321 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Sahneye Koyma, Türk Tiyatrosu dergisi, 1 Nisan 1948, Yıl 19, Sayı 21421 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.