Hüseyin Şadi Karagözoğlu

Hüseyin Şadi Karagözoğlu , (Bilinen adı; Fikret Şadi Karagözoğlu), (d. 1890, İstanbul – ö. 29 Aralık 1941 – İstanbul)

Galatasaray Lisesi’nden mezun olan Fikret Şadi Karagözoğlu, sanat yaşamına tiyatro oyunculuğu ile başladı. Sonradan aktör olan Muvahhit (Bedia Muvahhit’in eşi), yazar olan Refik Halit (Karay) ve Refi’ Cevat (Ulunay)la birlikte, daha okuldayken sahneye çıktı. İkinci Meşrutiyet’in ilanından sonra Reşat Rıdvan Bey’le tiyatro yazarı İbnürrefik Ahmet Nuri (Sekizinci)’nin kurdukları profesyonel topluluğa girdi.

Daha sonra Paris’ten “Sylvain’in şâkird ma’rifeti” diye reklâm edilerek dönen büyük tragedyalarda gürültülü rollerle şöhret yapan Burhanettin Bey’le (Tepsi) birlikte çalıştı. 1910’da Rumeli turnesinden döndükten sonra kumpanyadan ayrıldı. Donanma Cemiyeti tiyatro heyetinde çalıştı.

Birinci Dünya Savaşı’nda asker oldu. Mütarekeden sonra, İbnürrefik Ahmet Nuri’nin “Hisse-i şâyia” komedisini sahneye koydu. Bu eserde Bican Efendi rolünü o kadar iyi başardı ki, bu isim ona lâkap oldu. Şadi, bundan yararlanarak Malûl Gaziler Cemiyeti hesabına 1918’de Bican Efendi makiyajiyle, Şarlo’nun ilk filmlerini hatırlatan kısa komediler çevirdi. Bunlar arasında “Bican Efendi mektep hocası”, “Bican Efendi’nin rüyası”, “Bican Efendi vekilharç” en çok beğenilenlerdendi. Ama Fazlı Necip stüdyo işlerine karışmaya başlayınca işler bozuldu. Malûl Gazilere verilen sinema malzemesi de Ordu Film Merkezi tarafından geri alındı. İstanbul Şehir Tiyatroları’nda çeşitli roller üstlendi.

1921 yılında sinemaya geçerek, 1923’te Darülbedayi’de “Milli Sahne”`nin kuruluşunda önemli yer aldı. 1917 yılında ilk filminde rol almasının yanı sıra, senaryo yazdı, yönetmenlik yaptı. Kendisi gibi oyuncu olan Şehper Karagözoğlu ile evlendi. Başrolünü oynadığı Bican Efendi serisi Türk sinema tarihinin ilk gülmece filmlerinden kabul edildi. 1927 yılından sonra sinema işletmeciliğiyle ilgilendi.

Filmografi (yönetmen, oyuncu ve senarist olarak)
Bican Efendinin Rüyası – 1921
Bican Efendi Mektep Hocası – 1921
Bican Efendi Vekilharç – 1917