Cahit Külebi

Mahmut Cahit Külebi (d. 9 Ocak 1917, Tokat – ö. 20 Haziran 1997, Ankara)

Halk şiirinden, türkülerden yararlanarak çağdaş bir şiir oluşturmuş, konu olarak yurt, insan ve doğa sevgisini işlemiştir. Şiirlerinde çocukluğunun ve gençlik yıllarının geçtiği yörelerden izlenimlerini yansıtmıştır.

9 Ocak 1917’de Tokat’ın Zile ilçesinde doğdu, 20 Haziran 1997 tarihinde Ankara’da öldü. İlk ve ortaokulu Tokat’ta tamamlayan Cahit Külebi, Sivas Lisesi’nden mezun oldu. İstanbul Yüksek Öğretmen Okulu Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirdi. Antalya Lisesi’nde, Ankara Devlet Konservatuvarı’nda, Ankara Gazi Lisesi’nde edebiyat öğretmenliği yaptı. Millî Eğitim müfettişi oldu. İsviçre’ye kültür ataşesi ve öğrenci müfettişi olarak atandı. Yurda dönünce Millî Eğitim Bakanlığı Başmüfettişliği ve Kültür müsteşar yardımcılığı görevlerinde bulundu. 1972’de emekliye ayrıldı.

1983 yılına kadar Türk Dil Kurumu’nda çalıştı. 1976’dan sonraki dönemde Türk Dil Kurumu Genel Yazmanı’ydı. İlk şiirleri “Nazmi Cahit” takma ismiyle 1938’de Gençlik dergisinde yayınlandı. Daha sonra Varlık Dergisi’nde yayınlanan şiirlerinde de aynı imzayı kullandı. 1950-1954 arasında Sokak, İnsan, Türk Dili, Yaratış, Kültür Dünyası gibi dergilerde çıkan şiirleriyle ünlendi. İlk şiir kitabı “Adamın Biri” 1946’da yayınlandı. 1949’da çıkan ikinci kitabı “Rüzgâr”da Orhan Veli şiirine yaklaştığı dikkat çekti. “Atatürk Kurtuluş Savaşı’nda” adlı eseri, Nevit Kodallı’nın “Atatürk Oratoryosu”na temel oluşturdu. 1940 sonrasında başlayan şiirimizin yenileşmesi hareketinde kendine özgü bir yeri vardır.

Türk Kurtuluş Savaşı ve Mustafa Kemal Atatürk üzerine yazdığı Atatürk Kurtuluş Savaşında adlı manzum yapıtı sonrasında Atatürk Oratoryosu’na temel oluşturdu.

Mahmut Cahit KÜLEBİ 20.06.1997 tarihin de Ankara da hayata gözlerini yumdu. İlk mezarı cebeci mezarlığındadır

Mezarı oğlunun isteği ile Niksar’a taşınmıştır.

Ünlü şairin oğlu Ali Külebi babasının bir şiirinde de belirttiği gibi, Babasının vefatının 13. yıl dönümünde naaşlarının annesi ile birlikte Niksar’da olduğunu belirten Külebi, “Babam, ‘Dağ başına gömsünler beni, yorgun köylüler dursun başımızda, kim bu yatırlar diye kimse sormasın’ derken, ‘Bir yanımda sen’ diyerek annemi de kastediyordu. Babamın buraya getirilmesi söz konusu olduğunda hiç tereddüt etmedim. Şimdi babam havası ile suyu ile beslendiği Niksar’da. Bu havası ile suyu ile beslendiği Niksar’ın etkisiyle dile getirdiği şiirlerinde anneme hep Niksar’ı anlatmış. Ama bundan sonra yan yana olacaklar burada” diyerek naaşının taşınmasının vasiyeti olduğuna atıfta bulunmuştur.

Eserleri
Şiirleri
Atatürk Kurtuluş Savaşında (1952) ,Yeşeren Otlar (1954), 1955 Türk Dil Kurumu Edebiyat Ödülü aldı .Süt (1965),Şiirler (1969),Türk Mavisi (1973),Sıkıntı ve Umut (1977),Yangın (1980),Bütün Şiirleri (1982),Güz Türküleri 1991),Bütün Şiirleri (1997),Güzel Yurdum (1996),Zerdali ağacı(1990),Rüzgar (1949),Kamyonlar Kavun Taşır,Biz Biliriz Bizim İşlerimizi,Herkesin Bir Derdi Var,Ekin’in Göz Yaşları,Sana Borçluyuz,Alacakaranlıkta,Çürüyen Otlar
Özgürlük,Uçak Yolculuğu
Anısı
İçi Sevda Dolu Yolculuk (1986)
Düz Yazıları;
Şiir Her Zaman (1985)
Manzum eserleri
Atatürk Kurtuluş Savaşında (1952)
Ödülleri
1955 Türk Dil Kurumu Sanat Ödülü (Yeşeren Otlar)[3]
1981 Yeditepe Şiir Ödülü (Yangın)[3]