Abdülkerim Sabit Bey

Abdülkerim Sabit Bey (1863, Saray kasabası, Bosna – 28 Ekim 1913, İstanbul)

Türk edebiyatında kendinden önceki Tanzimat edebiyatının izlerini taşıyan ve Servet-i Fünûn edebiyatının hazırlayıcısı olan ara nesle mensup edebiyatçılardan birisidir. Tanzimat dönemi edebiyatçılarından Muallim Naci’ye yakınlığı ile bilinir.

1863 yılında Bosna’nın Saray kasabasında doğdu. Babası, Trabzon naibi Şerif Mahmûd Bey’dir. Sıbyan mektebinden sonra eğitimine bir buçuk yıl kadar süreyle Galatasaray Sultani Mektebi’nde devam etti. Ayrıca özel hocalardan Arapça, Farsça, Fransızca, coğrafya, fenn-i hesap ve tarih gibi dersler aldı. Galatasaray Sultanisi’ndeki öğrenimini tamamlamadan ayrıldı.

On beş yaşındayken Hariciye Tercüme Odası ‘nda çalışmaya başladı. Ardından çeşitli konsolosluklarda, Batum Başkonsolosluğunda ve Hariciye Nezareti İstişare Odası Muavinliğinde bulundu. Çalışmaları İran hükûmeti Rus hükûmeti tarafından verilen nişanlar, Osmanlı Devleti’nin verdiği Hamidiye Hicaz demiryolu madalyası ile ödülendirildi. Hariciye Nezareti İstişare Odası Muavinliği görevi sırasında emekliye ayrıldı.

1880’li yılların başında gazete ve dergilerde şiirler yayımladı. Şiirlerinde Muallim Naci’nin izinden giderek batılılaşan Türk şiiri ile divan şiirinin sentezine ulaşmaya çalıştı. Yirmi beş adet şiirini Sabah-ı İnşirah (1884) adlı kitapta topladı. Şirilerinin tematik özünü hüzün, melankoli ve aşk oluşturmakta idi.

Abdülkerim Sabit Bey, Muallim Naci’nin Kasım 1885-1886’da çıkardığı, altı sayı yayımlanan İmdâdü’l-Midâd adlı edebi derginin imtiyaz sahibi idi. Bu dergide şiirleri, çevirileri yayımlandı. İmdâdü’l Midâd mecmuası sayesinde basın çevresinde tanındı.

28 Ekim 1913 tarihinde İstanbul’da öldü. Edirnekapı Mezarlığı’na defnedildi.

Eserleri
Sabâh-ı İnşirâh, İstanbul Mihran Matbaası, 1884